contact: info@deurinck.nl

Angst om te rijden

Als we Brene Brown mogen geloven (en dat doe ik zeker), zit in kwetsbaarheid onze grootste kracht.

Kwetsbaarheid verbindt ons met andere mensen en brengt een serieuze portie moed met zich mee. Maar toch schamen we ons vaak voor onze kwetsbaarheid en houden we dit privé. We moeten namelijk sterk, duidelijk, assertief en capabel zijn en geen angsten kennen. En als paardenmensen moeten we zeker geen angst voor het rijden hebben.

 

“Want dát is echt raar!”

Nou, daar ben ik het natuurlijk niet mee eens 😊.

Evolutionair overlevingsmechanisme

Angst is niet iets om je voor te schamen. Angst is een heel handig evolutionair hulpmiddel dat je beschermt. Het houdt je veilig. Niet per se een slechte eigenschap, als je wil blijven leven dus. Dieren in de natuur zouden met bosjes neervallen zodra ze geen angsten zouden kennen. En zo ons het met onze angsten ook. Angst hoort bij het leven, net zo gewoon als ademhalen.

Alleen heb je soms een heftigere angst dan nodig is. Je ziet meer spoken en beren op de weg dan dat jouw paard daar aanleiding toe geeft. Ik help regelmatig mensen af van hun angst en deel hier graag een paar tips en nuttige vragen. Meer weten? Stuur me ‘n mailtje.

Onderzoek de angst

De eerste vraag die ik een klant stel, is waar de angst precies zit en begint. Is het écht alleen het rijden? Of vind je het ook spannend om naast je paard te lopen? Vaak start de angst namelijk al op de grond, en is de angst voor het rijden simpelweg de vervolgstap van dezelfde angst. Hierna gaan we kijken in hoeverre de angst realistisch en gegrond is. Is het écht een significant risico dat jou en je paard iets overkomt? Of anticipeer je vooral op dingen die niet gaan komen?

En hier wordt het interessant. Ik denk namelijk dat een groot deel van de paarden niet zo veilig is als we zouden willen. Hoeveel % van de paarden in Nederland kan met een gewoon touwtje en een plat stalhalster ontspannen een rondje over het erf of in de bak wandelen? Of een wandeling naar het bos, of langs de straat?

 

> Voor mij is dit een vereiste levensvaardigheid voor (bijna) ieder paard. Maar ik zie regelmatig paarden die dit niet ontspannen kunnen doen, en dan denk ik dat jouw angst realistisch is, en niet overdreven.

 

Ontspannen wandelen

Laten we wat dieper ingaan op ‘ontspannen’. Want hierdoor kunnen er verschillende ideeën ontstaan, en dat willen we niet. Vier punten in een ontspannen wandeling:

– Het touw hangt in een boogje en staat bijna niet strak.
– Jouw paard kan grazen (klinkt gek, maar sommige paarden eten niet meer van de stress).
– Op jouw vraag gaat jouw paard stilstaan, en op jouw vraag loopt je paard ook weer mee.
– Jouw paard fixeert zijn of haar blik niet maar kijkt naar verschillende interessante dingetjes.

 

Want natuurlijk kan je met jouw paard een stukje lopen. Dat ’t lukt, geloof ik wel. Ik ben nieuwsgierig naar hoe ’t lukt. Want als een paard niet op bovenstaande manier een stukje kan wandelen, lijkt het rijden mij geen goed idee. Dan snap ik je angst, en vind ik deze niet overdreven. In mijn ogen zegt het onderbuikgevoel van ruiters vaak dat er iets niet in de haak is en dat een paard te gespannen is. Maar als je vaak genoeg hoort dat je:

je niet moet aanstellen en gewoon even moet doorpakken

snap ik dat je in de war raakt. Je begint vanzelf te denken dat ’t in jouw hoofd niet goed zit en dat je onderbuikgevoel liegt.

Oplossingen voor angst

Zit het probeer toch vooral in jouw hoofd en is jouw paard geen tikkende tijdbom? Dan ga ik je in kleine stapjes helpen om deze kennis naar een gevoel om te zetten. Beetje bij beetje zoeken we jouw comfort zone op, en respecteren we die. We willen niet dat dit jouw gevoel wordt:

Oef, dat ging maar net goed. Weer een rit overleefd!”.

Dit gevoel geeft aan dat je te ver gegaan bent en hiermee houd je de angst in stand. Het lijkt dan eerder toeval dat je niets gebroken hebt, en we willen niet afhankelijk zijn van goed toeval! We zoeken naar echte ontspanning en plezier, ontstaan uit de band tussen jou en je paard, en uit jouw vaardigheden. Geen toeval, maar juist empowerment. Als de spanning begint bij het opstappen, starten we daar. Dat lijkt misschien een slome start, maar ik heb geleerd dat angsten onderzoeken en verhelpen beter gaat als je er de tijd voor neemt.

Ditzelfde geldt exact voor het paard. Lukt het wandelen met bovenstaande criteria niet? Dan beginnen we daar. Als een paard in ’t algemeen niet goed op zijn gemak is, wordt dat niet beter zodra iemand erop zit. We zoeken wat jouw paard nog leuk vindt, en werken vanuit de comfort zone van jouw paard. Iedereen (paard en mens) leert beter en duurzamer vanuit ontspanning, én het is stukken veiliger en leuker.

 

Op deze manier hoef je ook niet zenuwachtig te zijn voor lessen 🙂 .

5 reacties

  1. suzydeurinck op 15 augustus 2019 om 19:52

    Wat vind jij ervan? Ervaar jij wel eens angst bij jouw paard? Laat ‘t me horen!

  2. Erina op 16 augustus 2019 om 06:15

    Heel interessant! Ik heb er zelf ook ‘last’ van. Heb het eigenlijk een soort van geaccepteerd en rij gewoon niet meer. Maar soms gaat het kriebelen en wil ik wel maar doe het toch maar niet 🙂 Bij mij komt de angst voort uit bang om de controle te verliezen. Klopt dat dit ook op de grond er is, alleen in veel mindere mate. Alleen wanneer er iets gedaan moet worden wat niet dagelijks voorkomt, of we gaan wandelen en ik zie iets wat anders is als normaal, dan bouw ik spanning op omdat ik eigenlijk verwacht dat zij dat gaat doen….wat daarna dan vaak ook zo is, maar wat als ik relaxt zou blijven? Ik denk zij dan ook, want eigenlijk is ze helemaal niet schrikkerig…
    Ik ga jou over een tijdje berichten! (Zijn nu nog met een ander traject bezig)

    • suzydeurinck op 16 augustus 2019 om 12:20

      Hey Erina,

      Bedankt voor je berichtje. Fijn dat je ‘t interessant vindt! Het klinkt alsof er een wisselwerking is, tussen jou en je merrie. Als je graag weer zou willen rijden, zou ik beginnen met de spanning rond bijvoorbeeld het wandelen. Vanaf de grond is er vaak een makkelijkere communicatie, omdat je elkaar ook simpelweg beter kan zien 🙂 . Veel plezier en succes met het andere traject, en hopelijk tot snel!

      Groetjes,
      Suzy

  3. Annemiek op 20 augustus 2019 om 18:50

    Mooi geschreven en ook fijn om te lezen hoe je het uit elkaar haalt in stapjes. Ik herken het zeker en heb die angst ook gehad, maar gelukkig kan ik nu zeggen dat we weer heerlijk ontspannen buitenritten beleven. Heel soms zit er nog een dag tussen dat Karma (mijn merrie) zo’n dag heeft dat ik beter niet kan opstappen en nu heb ik geleerd om daar naar te luisteren, daar zijn we allebei veel gelukkiger mee.

    • suzydeurinck op 21 augustus 2019 om 09:23

      Bedankt! Wat goed dat jullie nu weer samen kunnen genieten van een buitenrit! En heel wijs dat je soms aanvoelt en ziet dat vandaag niet de dag is om naar buiten te gaan. Veiligheid en plezier voor 2 🙂 .

Laat een reactie achter