contact: info@deurinck.nl

De rol van training op welzijn

 

 

 

Oef. Een pittig onderwerp. Voor sommige mensen is het zo klaar als een klontje: training hoort gewoon bij paarden. Een paard heeft training nodig. Voor anderen is iedere vorm van training overbodig en neerbuigend.

Ik kan me in beide kanten vinden. Als je het leuk en interessant vindt om te lezen, leg ik hieronder uit hoe ik ‘t zie. Als je onderwerp irritatie bij je opwekt, moet je het gewoon niet lezen. Ventileer vooral je woede niet hier. Ik verwijder het direct en zal er niet op reageren.

 

 

 

Training is geen doel op zichzelf

Mijn grootste doel met mensen en dieren is verbinding met zichzelf en met mij. Ik zal altijd een zachte blik in de ogen verkiezen boven een goede sessie gymnastiserend grondwerk. Een moment van samen zijn boven perfect kunnen trailerladen. Training is voor mij dus geen einddoel.

Training met vervelende druk (negatieve bekrachtiging) zal over het algemeen weinig toevoegen aan het emotionele welzijn van je paard. Je kan ermee gehoorzame jaren ’50 fabrieksarbeiders creëren en in het beste geval is het “neutraal”. Het voegt -emotioneel- weinig toe aan het geestelijke welzijn. Daarom kies ik er zo min mogelijk voor.

Training met positieve bekrachtiging voegt juist iets leuks toe, en kan plezierig zijn voor je paard. Maar nog steeds: waarom mag ik bepalen wanneer en wat voor beloning Joy krijgt? Ik ben graag Joy’s vriendin, dus waarom heb ik hier de touwtjes in handen? Waarom wil ik bepalen wat ze doet?

Nou, ik bepaal eigenlijk liever niet wat ze doet. We hebben dan ook geen strak trainings-regime. Meestal ‘hangen’ we gewoon ergens en knuffelen we, Joy graast en ik zit. Dat is voor mij het allerbelangrijkste. Maar toch denk ik dat er meer nodig is dan dat. En daar komt training bij kijken.

 

Levensvaardigheden en inburgering

Joy heeft in de loop van de jaren namelijk een scala aan levensvaardigheden ontwikkeld, samen met mij. Ze ziet in dat haar wereld soms onbegrijpelijk is, en dat is oké. Ze raakt niet in paniek. Ze weet dat ze zelf invloed heeft op haar wereld en ervaart keuzevrijheid & controle. Bovendien weet ze dat ik haar -als ’t kan- altijd kom helpen. Ze snapt hoe een halster werkt. Ze weet dat een auto niet gevaarlijk is als je op afstand blijft. Ze weet dat ze haar groep paardenvrienden kan verlaten en weer terug thuis kan komen. Ze snapt dat er soms onbekende mensen (dierenarts, bekapper) aan haar lichaam zitten en dat dit oké is. Ze snapt dat ze ‘nee’ mag zeggen en kan dit zonder drama en paniek.

Ja, Joy kan ‘nee’ zeggen zonder een dikke middelvinger op te steken en zonder het idee te hebben dat ze haar bazooka moet inzetten.

I’ve got your back. En andersom. Joy heeft mij evenveel levensvaardigheden geleerd.

Dit zijn grote dingen om plots zomaar te weten, voelen en ervaren. Dat werkt niet met een USB-stick of een program-update. Voor mij is training daarin een handige en effectieve weg. Echt: Joy heeft geleerd dat zij wat te zeggen heeft door bijvoorbeeld te leren apporteren. Apporteren is niet het doel, maar heeft ons beiden veel geleerd.

Door training met positieve bekrachtiging kan je een paard laten inburgeren in onze mens-gemaakte wereld.

Ik vind dus dat training waardevol is, maar dat neemt niet weg dat ik eigenlijk vind dat Joy van haar moeder en familie het grootste deel van deze levensvaardigheden had moeten leren, in haar jeugd. Met training kunnen we iets van de problemen omzeilen/wegnemen, maar liever zie ik dat we paarden de start geven die ze nodig hebben.

Mijn hypothese is dan ook dat als we generatie op generatie gelukkige en zelfzekere paarden krijgen, er iets grootst gaat veranderen. Niet een klein en individueel verschil, maar een compleet ander paard. Oh jeetje, ik dwaal af naar epigenetica en naar de zilvervossen waar Brian Hare over vertelde, maar goed. Dat is voor een andere keer 😉 .

In mijn volgende blog geef ik nog een aantal praktische voordelen van training.

Wat vind je van mijn ideeën? Boze frustraties horen hier niet thuis, maar als je jouw gebalanceerde en bewuste mening wil delen: heel graag!

7 reacties

  1. Denise op 27 oktober 2019 om 19:19

    Ik vind het belonings gedeelte nog steeds een lastige drempel. Mijn paarden worden er heel drammerig en zelfs sjagerijnig van . Ik zet de beloning vast niet goed in. Verder ben ik het helemaal eens met je insteek op training en keuze vrijheid

    • Tamira op 27 oktober 2019 om 21:13

      Helemaal mee eens! En inderdaad ik ben ook benieuwd naar het stukje hoe zelfverzekerde paarden dingen doorgeven aan de volgende generatie en zo verder.
      Ik heb het ooit is met iemand gehad over dit onderwerp, alleen haar punt bleef gewoon dat zij zich “machtig” bleef voelen omdat zij bepaalde wanneer het voer werd gegeven en ze daarom liever niet met voer wilt werken. Dit stukje snap ik en vind ik zelf soms ook lastig, maar ik weet de andere manieren en dat het juist een leuke verrijking kan zijn, het moet geen must zijn en het alleen maar om het voer laten gaan.

      Maar weer super mooi en helder geschreven!

      • Suzy op 1 november 2019 om 06:10

        Hey Tamira, Jep, dat is inderdaad exact hetgeen waar ik tegenaan loop. Er blijft, hoe leuk ‘t ook is, een bepaalde machtsverhouding kleven aan training. Dat kan niet anders omdat wij de training opzetten. Hetzelfde geldt natuurlijk voor training met druk, alleen lijkt dat me ‘nog’ minder leuk.

        Fijn dat mijn verhaal ook al bij jou speelde 🙂 . Het gaat denk ik om een balans.

        Bedankt!

    • admin op 1 november 2019 om 06:04

      Hey Denise, bedankt! Met keuzevrijheid worden de meeste dingen echt makkelijker en leuker he?
      Dan over de beloning: heb je geprobeerd met verschillende soorten voer te werken? Ik werk zelf graag met een hooibrok, omdat die relatief ‘saai’ is. Dat helpt vaak ook al een hoop omdat ze dan minder focus op het eten hebben. Ik raak zelf ook nogal hebberig van een heerlijke creme brulee, maar kan me prima concentreren met een stukje ontbijtkoek 🙂 .

  2. Perrine op 29 oktober 2019 om 11:08

    Met onze huidige vorm van paarden houden, krijgen paarden naar mijn mening weinig mentale en fysieke uitdagingen. Ze hoeven zelf niet op zoek naar eten, water, schuilplekken. Vaak hebben ze door beperkte kuddegrootte minder spelmogelijkheden. Het terrein waarop we ze huisvesten is meestal plat en heel eentonig. Ze mogen zich niet voortplanten. Hoeven zich niet te verdedigen tegen indringers of roofdieren.
    Ik denk dat als je training op een positieve manier inzet, je hier een deel mee kunt opvangen. En dat training een eentonig, saai bestaan kan doorbreken. Dat het iets wordt om naar uit te kijken…
    Maar wil je dit doel bereiken moet je uiteraard je training goed inzetten en opbouwen en goed naar je paard blijvrn luisteren..

    • Suzy op 1 november 2019 om 06:12

      Hey Perrine, helemaal hetzelfde als wat ik dacht. Als wij paarden zo ‘saai’ huisvesten, zijn we het ze ook verplicht om meer stimulans te bieden. Blijven luisteren naar je paard in dan zeker een vereiste.

  3. […] mijn vorige post beschreef ik mijn ethische vragen bij training. Heb je die gezien? Korte samenvatting: wie ben ik om criteria en doelen voor een ander levend wezen te stellen? Als […]

Laat een reactie achter