Terwijl ik dit nu typ, zit ik beneden op de bank. In tweestrijd. Herken je dat? Ergens zit de bank super lekker, maar een bureau met een goede stoel heeft na ’n tijdje ook zeker zo z’n charme.

Voor de komst van Boris, onze nieuwe hond, had ik besloten om een tijd lang beneden op de bank te werken. Ik heb een hele mooie en fijne werkkamer met een verstelbaar bureau (waar mijn nek me erg dankbaar voor was), maar die is op de eerste verdieping. Omdat Boris’ gevoel van veiligheid ’t belangrijkste voor me is, wilde ik hem de eerste tijd niet/amper alleen laten. Ook niet terwijl ik boven zat.

De afgelopen weken heb ik dus ook de meeste coaching calls vanaf de keukentafel gedaan. Soms even onhandig -de chocopasta en theepot aan de kant schuiven- maar Boris vond ’t heerlijk.

Hij kon geweldig maffen terwijl ik aan ’t werk was.

Zó goed zelfs, dat ik deze week dacht: “Ik ga weer naar boven, naar mijn werkkamer! Boris is gewend, weet dat ik altijd terug kom en is voldoende zelfstandig.” Het was de eerste dagen super fijn. In plaats van overal door ’t huis mijn werkspullen te moeten zoeken, was boven alles weer netjes en geordend. Mijn rug was blij met de bureaustoel en ik kon weer lekker doorwerken. Boris snapte het en kon en goed mee omgaan.

Voor zolang ‘t duurde…

Hij begon na ’n tijdje meer en meer te blaffen als ik boven was. Hij sliep korter en werd sneller wakker. Als hij dan wakker was, was hij prikkelbaarder. En zijn slaap is juist super belangrijk. Hij moet zo’n 18 uur per dag slapen!

Ik zag in dat ’t toch niet werkte. Hoe graag ik ’t ook anders zou zien.

Misschien heeft Boris op cognitief vlak geleerd dat ik niet écht weg ben, en dat ik altijd terug kom, maar op emotioneel vlak is dat nog heel anders. Zijn rust is van zulke lage kwaliteit zonder mij, dat ik nu -terwijl ik dit typ- weer terug op de bank zit. Met een hele tevreden slapende Boris naast me.

Emotioneel was het nog een brug te ver.

Hoe klein de stapjes ook geweest zijn.

Hoeveel quality time we verder ook hebben.

Soms werken de dingen niet zoals we het graag zouden willen. En soms is onze wens niet voldoende om iets tot de realiteit te maken.

Dit herken ik sterk uit de coaching met mijn klanten. Het lijkt soms oneerlijk. We doen samen zó onze best en maken de stapjes zo klein. We bedenken de beste trainingsplannen en proberen zo goed mogelijk rekening te houden met het paard. Maar het blijft een ander emotioneel levend wezen.

 

We hebben verre van volledige controle! Sommige zaken zullen misschien altijd lastig blijven, of zelfs nooit lukken.

 

Hoe erg we ook onze best doen, we kunnen het emotionele leven van onze dieren niet naar onze hand zetten. We kunnen ze helpen en ondersteunen. Maar onze tijd en energie geeft natuurlijk geen garantie. Als het zo simpel zou zijn, zou de wereld er een heel stuk anders uitzien.

Ik weet nog zo’n keer op de universiteit: een medestudent had enorm hard gewerkt aan een paper, en kreeg een 4. Ze vond het niet eerlijk, omdat ze er harder aan had gewerkt dan andere studenten met een hoger cijfer. Dat was ook zeker zo. Er zaten meer uren in, meer energie. Maar de paper voldeed niet aan de eisen van de professor. Ook hier kreeg je niet zomaar een hoog cijfer als je je best deed.

 

Wat voor mij ’t belangrijkste is, is dat we -als mens- onze stinkende best blijven doen. Vaak zijn de resultaten verbluffend goed. Maar soms is het beste resultaat het aanpassen van onze dromen.

 

Ik zit de komende tijd weer grotendeels beneden, op de bank of aan de keukentafel. Met een super lief dropje naast me!

 

Heb jij ook bepaalde aanpassingen aan jouw wensen en dromen gemaakt, omdat het emotioneel welzijn van jouw dier voorop staat? Hoe voelde dat, en heb je er vrede mee?