contact: info@deurinck.nl

Het paard als spiegel | Emotioneel welzijn

Het is iets dat ik heel vaak hoor. ‘Paarden spiegelen onze emoties’. Maar is dat nu eigenlijk wel zo? Mijn kritische visie:

Van nature zijn paarden erg sociaal. Veel dieren hebben nog wel iets van wapens, zoals de koe met hoorns, maar het paard vertrouwt vooral op de sociale groep. Vanuit de sociale groep komt de veiligheid. En om dit goed te laten lopen, moeten paarden op elkaar in spelen. Subtiele signalen lezen, en hiernaar handelen. Is de één blij, dan reageert iedereen daar op. Ze nemen een beetje van de stemming van diegene over (emotional contagion).

Ik weet zeker dat paarden dit niet alleen met andere paarden doen, maar ook met mensen. Ik zie het om me heen. Dus waarom ben ik dan kritisch?

Voor mij zit ‘t punt in de emoties van het paard zelf. Te vaak zie ik mensen die denken dat de emoties en reacties van hun paard door hén (de mensen) veroorzaakt worden. Hiermee ga je voorbij aan het feit dat paarden ook een rijk emotioneel leven van zichzelf hebben <3 .

Als een paard ergens van schrikt, kan dat ook gewoon uit het paard zelf komen. Paarden kunnen ook hun eigen angsten, voorkeuren, verdriet, plezier, jaloezie en trots hebben.

Helemaal los van ons. En helemaal van hénzelf.

Voor mij is het belangrijk dat we ons bewust worden van het emotionele welzijn van het paard, en hierbij hoort het erkennen van hun eigen gevoelswereld. Die gevoelswereld kan dicht verweven zijn met ons, maar is en blijft hún wereld.

Een paard is dus veel meer dan alleen een spiegel.

Bovendien legt het soms ook onnodige druk op ons. Als bijvoorbeeld het trailerladen niet lukt, kan het frustrerend zijn om te denken dat het alleen aan jezelf ligt, omdat je paard jouw onzekerheid zou spiegelen. Je kan proberen optimistisch te zijn, maar je merkt snel genoeg dat dit niet altijd voldoende is. Je kan een poging wagen om nóg optimistischer te zijn, maar na een tijdje lukt dat niet meer.

En dan levert het idee dat jouw paard jouw spiegel is alleen maar onnodige druk.

In mijn lessen met nieuwe klanten zie ik de druk die op hun schouders geplaatst is. “Als je erin vertrouwt, komt het goed.” Mensen die verteld zijn dat hun paard wegrent -terwijl ze proberen op te stappen- omdat zíj er niet in geloven. Of paarden die niet te vangen zijn omdat mensen te weinig zelfvertrouwen zouden hebben. Paarden die in zichzelf keren omdat mensen zich niet bloot zouden durven geven.

In mijn ogen is dat vaak niet waar, niet handig om te zeggen, en niet effectief. Natuurlijk kunnen onze emoties een rol spelen, maar ik zie het stukken minder.

Ik zie mijn nieuwe klanten opleven en opbloeien als ik benoem wat ik zie. Als ik de signalen van spanning benoem, en als we vervolgens testen waar de spanning vandaan komt. En dan:

Aha, toch niet van het mens, maar uit het paard zelf! 🙂

Het zijn vaak echt mooie momenten, en deze momenten zetten de weg naar minder stress en minder gedoe goed aan!

Opluchting, plezier, nieuwsgierigheid en een bepaalde doortastendheid worden niet alleen aangezet bij de paarden, maar ook bij de mensen.

Plots horen ze dat ze dier van 600kg niet met positieve gedachtes hoeven aan te sturen en dat het niet aan hen ligt als het niet goed gaat. Onze training is simpel en continu testen we waar we staan.

———————————————–

Met een spiegel zou ik me best eenzaam voelen. Ik vind het juist fijn om een ander sociaal wezen naast me te hebben 🙂 .

Laat een reactie achter