contact: info@deurinck.nl

Ik moet toch ook wel eens wat doen dat ik niet leuk vind?

Ik haat stofzuigen. De stofzuiger die zelf altijd omrolt, de zuigkop die je moet omschakelen van tapijt naar een glad oppervlak (en dan schiet de gekozen stand opeens weer terug!). Het feit dat we dan opeens zóveel oppervlakte hebben. Dat je na het stofzuigen nog niet klaar bent, want nee, je moet ook nog dweilen. Bah bah bah! Ik haat stofzuigen.

Maar toch doe ik het regelmatig. We hebben hier een eerlijke verdeling gemaakt in ’t huishouden, en stofzuigen is meestal mijn taakje. Ik vind het niet leuk, maar ik doe het wel.

Welzijn: de balans tussen leuk en vervelend

Dit vragen mensen me vaak over hun paard. Ze weten wel dat hun paard niet alles altijd even leuk vindt, en vragen zich dan af hoe erg dat is. Want inderdaad, het leven bestaat ook wel eens uit vervelende dingen. Sterker nog, voor optimaal welzijn, heb je juist vervelende dingen nodig! De tegenstelling is precies wat gezond en goed is. Geen dag zonder nacht, geen yin zonder yang. Geen overwinning zonder mislukking.

Hoe zit dat dan bij paarden? Als je mij een beetje kent, weet je dat ik mijn tijd met Joy –en met andere paarden – altijd zo leuk en positief mogelijk wil houden. Hmmm. Gaat het daar verkeerd? Neehoor 🙂 .

Waarom ik paarden niet wil laten stofzuigen

Ik zie dat er al voldoende ‘vervelends’ in het dagelijks leven van onze paarden zit. Verhuizingen, vrienden die er plots niet meer zijn, honger, te weinig uitdaging, opsluiting, soortgenoten die je zelf nooit had uitgezocht als vrienden, het gemis van moeders, geen controle over eten, geen controle over beweging, etc etc.

Ik denk dat er echt meer dan genoeg vervelends in hun leven standaard te vinden is. Voor de gezonde balans hoef ik dat niet toe te voegen. Tel maar eens het aantal beperkingen: een touw, de teugels, een omheining, stroomdraad. Al deze dingen zijn er omdat onze wensen niet overeenkomen met de wensen van ons paard.

Bovendien moeten er ook regelmatig vervelende dingen gebeuren met mij of een eigenaar erbij. Het is niet dat een paard bij mij altijd de volle 100% de zin krijgt. Neem het bezoek van een dierenarts of bekapper. Joy vindt het oké en weet hoe het werkt, maar ze heeft liever niet dat iemand onbekend aan haar zit. Ze heeft liever controle over haar eigen benen, zonder dat ze er eentje omhoog moet houden voor de verzorging.

Soms gaan we wandelen en moeten we na een tijdje omkeren. Heeft Joy daar zit in? Nee, zeker niet! Dan komt haar endurance-hoofd erbij kijken, en wil ze alleen maar verder en verder. Maar helaas, ik kan niet iedere keer een hele dag met haar op pad. Dus bepaal ik wat zij moet gaan doen, terwijl ze liever iets anders wil doen.

Nog iets om over na te denken. Als welzijn voorschrijft dat er in ‘t leven een balans moet zijn tussen leuk en vervelend, betekent dat niet dat die balans er per se op alle gebieden van ’t leven moet zijn. Zo vind ik dat de interactie met mensen echt wel zoveel mogelijk leuk hoort te zijn. Mijn belangrijkste drijfveer is een goede band tussen paard en mens, en hiervoor heb je geen vervelende dingen nodig. Ik wil dat paarden ons als vrienden zien en ik pest mijn vrienden ook niet expres, in de hoop dat ze leren omgaan met mijn onaardige en vervelende kantjes.

Daar komen ze vanzelf achter 😉 .

Laat een reactie achter