Phoe, dit wordt een lastig onderwerp. Moeilijke onderwerpen ga ik niet uit de weg, maar mijn ervaring leert me dat dit één van de lastigste is. Voor sommige mensen is het een openbaring, terwijl anderen een beetje boos en neerbuigend doen. Maar dat kan ik allemaal aan 😉.

Het reguliere idee is tegenwoordig dat je uit je comfort zone moet stappen. Buiten jouw comfort zone groei je, en bouw je aan jezelf. Je kent het bekende plaatje vast: “this is where the magic happens”, met een pijl ver weg van jouw veilige comfort zone. In jouw comfort zone kom je niet verder. Netflixen op de bank met chips, zeg maar. Mensen die altijd in hun comfort zone blijven, komen niet verder in het leven en zijn een beetje zielig. Ze halen niet de volledige mogelijkheden uit het leven.

Ik heb hier twee ideeën over:
– Dit geldt zeker niet voor paardentraining
– Dit geldt waarschijnlijk ook niet voor het de rest van je leven.

Yep, ik denk juist dat de magie in jouw comfort zone plaatsvindt!

In paardentraining

Paarden zijn gevoelige dieren, en letten continu hun omgeving. Dat moet wel, vanwege hun gebrek aan verdedigingsmechanismen. Goed rondkijken en hard wegrennen zijn hun voornaamste methoden om te overleven. Ze houden ons ook in de gaten (en zijn hierin vaak een stuk handiger dan andersom). Paarden zijn zeker geen spiegels van onze menselijke ziel of persoonlijkheid (zie mijn andere blog over deze controverse), maar onze lichaamstaal, geur, bewegingen etc. komen wel degelijk binnen. Ze herkennen onze emoties en hebben een voorkeur voor blije mensen.

Als ik dus gespannen en oncomfortabel ben, ziet een paard dat. Daarom pleit ik ervoor dat we in de omgang met paarden zoveel mogelijk in onze eigen comfort zone blijven. Je houdt een paard echt niet voor de gek, en het is voor iedereen veel fijner. Leren gaat veel fijner in je comfort zone, zowel voor jouw paard als voor jezelf. Bovendien is het ook nog eens veiliger. Een vluchtdier van 600kg proberen te overbluffen is in mijn ogen een recept voor problemen.

Dit betekent dat ik regelmatig incheck bij mezelf. Hoe voel ik me? Hoe voelen mijn armen en benen? Ik weet dat er bepaalde spieren zijn die ik aanspan als ik me niet op mijn gemak voel, dus ik controleer bewust hoe het hiermee staat. Los of strak? En waar is mijn ademhaling? Als het nodig is, zet ik een makkelijkere oefening in, of geef ik mezelf en het paard een pauze. Want als ík niet goed weet wat ik aan het doen ben, hoe is de hele situatie dan wel niet voor dat paard?

Conclusie: de omgang met paarden is gebaat bij rust en ontspanning, en die twee ingrediënten bevinden zich in mijn comfort zone, niet erbuiten.

In de rest van ons leven

Misschien is dit in de rest van ons leven anders. Misschien ook niet. Als ik alleen voor mezelf spreek: mijn magie bevindt zich 100% op plekken waar ik zelfzeker ben. Plekken waarop ik mijn krachtigste zelf ben. Waar ik weet wat ik waard ben, en daarvan kan genieten. Voor mij geldt het juist andersom dan de ‘traditionele’ zienswijze:

hoe meer en beter ik me in mijn comfort zone bevind, hoe meer ik groei.

  • Een bedrijf starten? Prima, dat doe ik niet vanuit spanning, maar vanuit een roeping.
  • ‘Nee’ zeggen tegen iemand die een ‘ja’ verwacht? Hoe meer ik weet wat ik wil en kan, des te makkelijker.
  • Een kritisch publiek over mijn visie op paardenwelzijn vertellen? Ik weet wat ik waard ben.

Ik weet ‘t nog heel goed, hoe ik aan de eettafel bij mijn moeder zat toen ik gebeld werd. Onbekend nummer. Een kwartiertje later had ik mijn eerste grote presentatie te pakken, voor een paar honderd professionals. Ik was amper afgestudeerd, maar wist dat dit was wat ik wilde doen. Spannend, maar ik was mijn krachtigste zelf.

Voor mij betekent comfort niet Netflixen op de bank, of jarenlang ‘ja’ tegen alles en iedereen zeggen. Dat zou eerder onder de noemer ‘lui’ vallen. Mijn krachtigste zelf is weerbaar, onderzoekend en relativerend. Klinkt best magisch, toch?

 

 

1 reactie

  1. Sandra op 20 december 2019 om 06:50

    Geweldig stuk!