contact: info@deurinck.nl

Mijn lijn – Ode aan Brené Brown

Ik zat in m’n eerste jaar studie Dierwetenschappen aan de Wageningen University en wist eerlijk gezegd niets over dierwelzijn.

We hadden een college over probleemgedrag bij honden en de rol van medicatie. Na afloop vroeg ik aan de vriendelijke en slimme wetenschapper wat zij van Cesar Millan vond.

Ik had ergens een idee dat zijn aanpak niet de handigste was, maar dat was maar een klein idee’tje. Dus ik wilde het graag bij haar checken. Ik had vertrouwen in haar en zij zou het me kunnen vertellen.

Ze zei: “Ja, iedereen heeft zo zijn eigen kijk erop. Hij doet ook veel goede dingen.” En daarmee was de kous afgedaan.

Hmm, dacht ik. Dat valt dus wel mee. Zo slecht is hij niet.

Nu, in 2019, weet ik dat hij niet oké is. Verre van. Zijn invloed op honden wereldwijd is een drama. Zijn werkwijze gaat over lichamelijk intimideren en pijn. Hij heeft de ontwikkeling naar een gezellige en mooie vriendschap tussen hond en mens terug de tijd in gegooid.

Maar daar gaat mijn verhaal niet over 😉 .

Het heeft voor mij nog jaren geduurd voordat ik de werkelijke invloed van Cesar Millan inzag. Jaren waarin ik Romy heb gecorrigeerd en waarin ik haar pijn heb gedaan. De wetenschapper van ‘t college had een kans om mij iets te leren, maar deed dat niet.

En dit is iets wat ik vaak zie. Omdat we altijd geleerd zijn om aardig te zijn.

“Val anderen niet aan, maar vertel hoe goed je zelf ben.”

Misschien uit respect, of uit angst andere mensen boos te maken? Ik weet het niet. Ik heb het zelf ook jaren gedaan. Bij mij was het vooral uit angst, eerlijk gezegd.

Ik vertelde mijn verhaal altijd vol positiviteit en focus op wat ik kan, en hoorde erna: “Oh wat leuk, ik doe precies hetzelfde!” terwijl ze een carrot stick in hun handen hadden.

Echt waar.

Mijn aanpak was altijd die van de fluwelen handschoen. Zacht, vriendelijk, positief en niemand afvallen. Ik was een nice girl (#Nicegirlsdontgetthecorneroffice).

En toen leerde ik Brené Brown kennen.

“Courage starts with showing up and letting ourselves be seen”

Ik heb geleerd dat duidelijkheid mijn voorkeur heeft boven politieke correctheid.

Een lijn trekken en een positie innemen. Zonder schelden, roepen of schreeuwen. Maar wel als een gentle warrior.

Het gaat namelijk om het welzijn van een groep die zelf geen stem heeft.

Doorslaan naar de andere kant is ook niet goed. Maar ik trek een lijn. Ik hoop dat we de nieuwe generatie paardenliefhebbers duidelijk kunnen maken hoe bijzonder onze vriendschap met dieren kan zijn. Ik wil de nieuwe generatie helpen door deze lijn te laten zien.

Met dank aan de wijze woorden van Brene 🙂 .

Laat een reactie achter