Afgelopen vrijdag is de paardenarts bij Joy geweest voor haar gebitscontrole. Het was naar, maar het is goed gekomen. Nu heb ik alleen een flinke trainingsopdracht van de paardenarts meegekregen, en ik deel graag ons verhaal. Het ging namelijk verre van perfect, en is daarom juist interessant en misschien ook een bron van inspiratie.

Ik vind de tandarts bij Joy zelf altijd erg naar en spannend, omdat er altijd zoveel invasieve dingen moeten gebeuren, waar Joy niets over te zeggen heeft. Erg sneu. Ze had gelukkig altijd een goed gebit, maar dan nog he… Of het nu met of zonder sedatie is, leuk is het nooit. Er zit een vreemde in je mond, je hoofd wordt opgehangen of op een paal gezet, een grote klem in je mond, alles voelt raar…

Twee losse kiezen 🙁

Vrijdag bleek haar gebit helaas niet meer zo goed te zijn. Ze had twee losse kiezen, met de bijbehorende ontstekingen en pijnlijke plekken. Ze was goed gesedeerd, kreeg lekker veel pijnstilling en was gelukkig heel snel weer 100% de oude.

Toen de paardenarts klaar was, kreeg ik de opdracht mee om haar mond dagelijks te spoelen met water. Op die manier zouden de lege plekken in haar kaken wat schoner blijven. Haar tandvlees zou sneller herstellen en de ontstekingen zouden wegblijven.

Dit kan met de tuinslang. De paardenarts had zelf echter een mooi lang en dun metalen ‘spuitpistool’ als opzetstuk, en dat leek me wat prettiger in de mond. Als niet-veterinaire (en goedkopere!) vervanging adviseerde ze me een druksproeier voor onkruidverdelgers, van de bouwmarkt. Prima! €20,- bij de Gamma. Dezelfde dag gehaald, op 1.5m afstand van de andere bouwmarktbezoekers.

De volgende dag (=gisteren) was Joy gelukkig nog steeds helemaal vrolijk en alert. Geen zichtbare pijn en ze at goed. Het was tijd voor de druksproeier.

Randvoorwaarden en problemen voor het trainingsplan

1. Joy is niet van nature ‘oke’ met rare dingen om haar heen. Ik heb haar veel uitgelegd en laten ervaren, maar ze is niet het type paard dat nooit onder de indruk is van dingen. Ze blijft bijvoorbeeld de geur van alcohol akelig vinden en kan dan niet meer stil staan.

2. Haar mond doet nu waarschijnlijk nog steeds pijn. De pijnstillers zijn vast goed, maar ik moet ervan uitgaan dat het daar nog pijnlijk is.

3. Als ik water in haar mond spuit, moet haar hoofd omlaag ‘hangen’. Als haar hoofd (uit spanning bijvoorbeeld) omhoog is, spuit het water haar keel in. Niet fijn, en niet de bedoeling.

4. Joy haat spetters water. Ik ook, trouwens. Een volle straal water is geen probleem, maar spetters op een niet-natte huid kietelt enorm. Geen goed plan.

5. Joy kan dingen op mijn stemhulp in haar mond nemen.

6. Ik kan Joy forceren. Dit is niet wat ik wil, en al helemaal niet als het iedere dag moet gebeuren.

 

Al met al, leek het mij een grote uitdaging te worden. Hoe kan ik Joy vrijwillig een waterspuit in haar mond laten nemen, waarmee haar kapotte en pijnlijke tandvlees gespoeld wordt?

 

Stap 1. Ik besloot het in beschermd contact te starten. Joy heeft dan alle ruimte en vrijheid om weg te stappen als ze het te spannend vindt. Ik zat op de grond, zodat haar hoofd laag was. Voor iedere keer dat ze het spuitpistool aanraakte, clickte en beloonde ik. Geen saai hooibrokje, maar een lekkere appel.

Stap 2. Ik gaf haar mijn stemhulp “pak ‘m maar” en ze pakte het spuitpistool tussen haar tanden. Bingo!!! Dit ging beter dan ik had gedacht.

– Grote en lekkere pauze. Een heerlijk zachte grasmix voor oudere paarden, met muesli. –

Stap 3. Herhaling van het targetten en vastpakken. We gingen als een trein.

Stap 4. Ik realiseerde me echter dat het toevoegen van water met veel zorg en aandacht moest gebeuren. Niet via de druksproeier zelf, omdat deze een dunne en zachte (spetter!) straal geeft. Ik besloot daarom om eerst haar benen nat te spuiten met de tuinslang.

– Weer een pauze –

Stap 5. Ik gaf mijn stemhulp “pak ‘m maar” en herhaalde dit. Toen kon ik mezelf niet meer inhouden en gaf er een kleine beetje water mee. Joy schrok, maar het viel reuze mee. Ik zat nog steeds op de grond, en dit gaf haar een groot gevoel van controle denk ik. Dit hebben we een keer of  herhaald.

Ik zag wel in dat het me vandaag niet zou gaan lukken. Misschien waren die paar druppels wel oké voor Joy, maar haar 2 (pijnlijke) wonden goed genoeg spoelen, is natuurlijk een ander verhaal. Ik had echter de basis gelegd en was hier erg tevreden over.

Ik besloot haar weer een lange pauze te geven, en haar die dag te ‘forceren’. Helemaal niet ideaal, maar ik wilde ook niet dat haar mond nóg pijnlijker zou gaan worden.

Hier maakte ik drie belangrijke keuzes:

1. Liever kort en fel, dan lang en halfbakken ‘vragen’. Geen keuzevrijheid, maar een halster aan en vasthouden.
2. Op een andere locatie dan waar ik met keuzevrijheid getraind heb, zodat ze het zo min mogelijk aan elkaar koppelt.
3. Niet met onze drukpomp, zodat deze ‘met keuzevrijheid’ kan blijven. Ik koos daarom voor de tuinslang.

Het ging best oké. Joy stond stil en at tussendoor nog uit mijn hand. Ze was zeker bang en over threshold, maar het gebeurde in een aantal seconden. Ze bleef op haar hoede totdat ik de tuinslang had opgeruimd, en erna hebben we nog lang gezellig gesnuffeld en geknuffeld.

 

 

Ik ben heel erg benieuwd óf en zo ja, wanneer ik Joy zo ver ga krijgen dat we haar mond kunnen gaan spoelen. Ik ga vandaag verder trainen, en heb alvast een grote verandering gemaakt. We proberen het eerst met een kleine spuit met water, en vervolgens een met grotere spuit, en daarna pas weer de drukpomp. Ik kan de spuiten vullen met iets lekkers (suikerwater, appelmoes), en het oogt/voelt ook een stuk normaler dan de drukpomp.

Duimen jullie mee?