Een van mijn lievelingsboeken is “Scarcity: Why Having Too Little Means So Much”. Ik verwijs er vaak naar, omdat het een uitleg geeft voor onze hersenen. En die wil ik altijd beter en beter leren kennen. De werking van de hersenen fascineert me, omdat we er eigenlijk zo weinig van weten. Terwijl we er dagelijks mee bezig zijn 😉.

Het idee is dit: als je een tekort ervaart aan iets, zijn je hersenen daarmee bezig. Een groot deel van de bandbreedte wordt in beslag genomen. Het gevolg is dat je dommer wordt. Je IQ daalt. Je hersenen worden misschien niet écht slechter, maar je neemt minder goede beslissingen omdat je hersenen ‘over-bezet’ zijn.

☢☢☢ Er is geen bandbreedte meer om goed na te denken. Hierdoor kan je het tekort niet oplossen, en blijf je in een vicieuze cirkel gaan. Zonde van je tijd, en zó frustrerend!
Dit gaat zowel over heftige problemen zoals honger (tekort aan voedsel) of over jezelf veilig houden in een oorlog (tekort aan veiligheid), maar ook over mijn eigen onbenulligheden, zoals teveel willen doen (tekort aan tijd).

Op ’n schaal van “serieusheid” weet ik dat ik geluk heb, dat andere mensen échte problemen hebben, dat mijn problemen niet zo belangrijk zijn en dat ik veilig ben, maar mijn stress-level geeft een ander beeld. Het gaat namelijk niet over het daadwerkelijke “tekort”. Nee, het gaat over het “gevoel van tekort” dat zoveel van de bandbreedte van de hersenen inpikt.
Het boek geeft dat ook als verklaring voor het enorme aantal mensen met depressies, burn-outs en verdriet.

▶ Je hoeft geen levensbedreigend tekort aan iets te hebben voordat jouw hersenen overgaan op standje ‘slechte beslissingen en in rondjes blijven rennen’.

Toen ik dit voor de eerste keer las, dacht ik: “Aha!”. Het hielp me enorm. Ik weet dat ik slim ben, maar soms he… Zo heb ik altijd moeite gehad met op tijd zijn. Als je kan klokkijken, kan je toch ook op tijd komen? Niet dus. Het gevoel van de schaarste van tijd zorgde ervoor, dat ik zulke slechte beslissingen maakte, dat ik te laat bleef komen.

Had ik echt een schaarste van tijd? Nee hoor. Het gaat om het stellen van prioriteiten. Er zijn maar weinig dingen die per se vandaag moeten gebeuren. Ik legde mezelf teveel op er het voelde daarom als een schaarste van tijd. Mijn hersenen waren teveel bezig met dat gevoel, waardoor ik opnieuw te laat kwam.

Het kwam trouwens ook zeker niet door een gebrek aan motivatie. Ik wilde zó graag dat ik mijn dag kon inplannen zodat ik relaxed en intelligent bleef! Maar met alleen die motivatie kwam ik er niet.

Boodschap: gevoel van schaarste = ellende

Maar wat doe je eraan? Je kan een gevoel niet opeens ‘ongedaan maken’ met crtl Z. Tegen jezelf zeggen dat je genoeg tijd hebt en dat het goed komt, werkt niet. Niet voor mij ten minste. Of meer motivatie kweken? Nee, die kan al torenhoog zijn, zonder dat het je helpt. Mensen die meer willen bewegen maar bij wie het niet lukt, zijn niet lui!

Wat wél werkt, zijn slimme gewoontes ✌. Het mooie van een gewoonte is namelijk dat je niet meer over na hoeft te denken. Ook met een gevoel van schaarste op een ander vlak in je leven. Het is bijna iets reflexmatig geworden. Een gewoonte vraagt geen bandbreedte van je hersenen. Je wordt -eindelijk 😉 – niet dommer. Het aanleren van de gewoonte vraagt helaas wel bandbreedte, maar zodra de gewoonte er eenmaal is, hoeven je hersenen hier geen energie meer aan te besteden.

Ik hoef niet iedere ochtend en iedere avond mijn hersenen te pijnigen over de vraag of ik mijn tanden ga poetsen. Dat hoort er gewoon bij. Of ik nu veel of weinig tijd heb. Mijn tandenborstel geeft zelfs een piepje als ik van kwadrant moet wisselen. Ik hoef er niet over na te denken.

Zo is het met gewoonten over geld, gezondheid, beweging, eten, sociaal contact, dagindeling et cetera.

Het aanleren van de gewoonte kost bandbreedte, maar als dat gelukt is, is het veel makkelijker om het vol te houden.
Moraal van het verhaal: het gevoel van schaarste zorgt voor stress, ellende en slechte beslissingen. Hoe groot de motivatie ook is om het te veranderen.

Ik zie hetzelfde gebeuren in paardentraining. Mensen willen ‘t zó graag goed doen en een evenwichtige relatie met hun paard aangaan, maar het lukt soms niet. Het blijft een strijd tegen bijvoorbeeld oude gewoontes. Ze vervallen weer in het gebruik van druk en dwang.

Is dat omdat ze niet van hun paard houden?

Omdat ze het niet graag genoeg willen?

Ohh nee! Zeker niet.

Ik zie mensen simpelweg te weinig bandbreedte hebben. De bandbreedte is al op. Stress, geld, familie, werk, kinderen, vrienden… Ik herken mezelf erin, daarom zie ik ’t zo snel. Mensen die de ruimte in hun hoofd niet meer hebben om nóg iets erbij te pakken. Het gevoel van schaarste heeft hun hersenpan gehijackt.

Ze willen tussen de lessen door wel oefenen met het target, maar doen dit eigenlijk weinig. Er komt dus nog een bandbreedte-slurper bij: het gevoel dat je niet genoeg doet voor/met je paard. En helaas, de beslissingen die ze maken worden nog slechter. Bovendien geeft de training die ze dan wél doen, niet het resultaat waar ze op hoopten. Na twee keer naar de sportschool gaan ben je -helaas- ook nog niet fit.

Voor sommige mensen is hiermee de kous afgedaan. Ze leggen gewoon hun zadel weer op hun paard, en doen weer verder met wat ze altijd al deden.

Maar voor iedereen die dit niet wil: ik kan je helpen. Ik help je met het praktische van de trainingsstapjes, maar vooral met het bandbreedte-probleem. Je zet grote stappen voorwaarts in de relatie met je paard en je begrijpt elkaar beter, zonder dat het je hersenpan verder overbelast. We werken actief aan het ontwikkelen van nieuwe gewoontes, zodat je snel zelfstandig wordt.

Je hoeft het niet alleen op motivatie te doen. Het verschil tussen succesvolle mensen en niet-succesvolle mensen (op welk gebied dan ook) is niet hun motivatie. Niet hun doorzettingsvermogen.

Het verschil zit ‘m in het gebruik van slimme gewoontes. (niet met honger naar de supermarkt gaan als je gezonder wilt eten 😊.

Gedurende zes maanden hebben we intensief contact. We e-mailen en video-bellen minimaal 1x per twee weken. Ik help je door een vinger aan de pols te houden, en jouw hoofd opgeruimd. Je krijgt van mij stap-voor-stap uitleg over belonend trainen, zodat je het niet zelf hoeft uit te vogelen. De band met jouw paard krijgt nu eens alle tijd om zich te ontplooien en te ontwikkelen. Terwijl jij nog lerende bent, monitor ik het proces.

In het traject “Training Joy” gaat het om plezier tussen jou en je paard, maar ook om plezier in jouw hoofd. Ik wil dat je weer rustig kan ademhalen als je de clicker oppakt. You’ve got this.
——————————————
Ik stop daarom met losse lessen en strippenkaarten. Ik kom niet meer aan stal.

De enige manier waarop ik nu paardeneigenaren ondersteun, is de manier waar ik 100% achter sta. Ik wil dat onze tijd samen zoveel mogelijk waarde heeft voor paard & mens, en dat het ellendige gevoel van schaarste verdwijnt.