contact: info@deurinck.nl

Unlabel me – dr. Susan Friedman

– afbeelding van dr. Susan Friedman & James Fritzler –

Ik ben er laatst zelf ingestonken. Ik plakte Joy onbewust een label op en hier heeft zij last van gehad. Het was geen groot probleem, maar het drukte me wel met mijn neus op mijn eigen beperkingen. Ik deel mijn fout graag met je zodat jij de volgende keer hopelijk niet dezelfde fout hoeft te maken.

Ik had in mijn hoofd: Joy = Dapper

We gingen wandelen en ik wist zeker dat ze ’t enorm leuk zou vinden. We hadden een mooi rondje in gedachte. Het was de eerste echte grote wandeling van Joy op haar nieuwe plek, maar ik wist zeker dat ze ervan zou genieten.

Sterker nog, ik wist zeker dat ze er behoefte aan had. Want: Joy = dapper.

Dat ís gewoon zo.

Dacht ik.

We liepen rustig langs de kant van de weg. Plots draaft Joy me voorbij. Niet hard en niet in paniek, maar wel in draf. Dat doet ze eigenlijk nooit. Hmm. Vervolgens komt er een vrachtwagen voorbij en ik zie wat oogwit. Oh oh. Ik vraag of ze stil wil gaan staan en in plaats van een halt, ze cirkelt om me heen.

Stront aan de knikker! Zodra ik aan haar vraag of ze stil kan staan en ze kan het niet, weet ik dat het niet goed zit. Ik besloot meteen om te keren en weer terug naar stal te lopen. We waren blijkbaar al veel te ver van huis voor Joy.

Hoe kan dat dan? Ze is toch altijd dapper en exploratief?
Nou ja, niemand ‘is’ altijd iets. Ik ben soms een vrolijke chaoot. Maar soms ben ik niet vrolijk. En soms ben ik juist opgeruimd en gestructureerd.

Het probleem zat ‘m in mijn bril. In de manier waarop ik naar Joy keek. Omdat ik ervan uit ging dat Joy dapper en exploratief was, heb ik haar eerste signalen niet gezien. Ik heb haar eerste wandeling op haar nieuwe stal stressvoller gemaakt dan noodzakelijk. Ik heb haar spanning niet goed in de gaten gehouden.

Toen ik er op de terugweg over na dacht, realiseerde ik me dat Joy op de heenweg amper kon grazen. Ze kon alleen maar doorlopen. Er was geen verbinding meer met mij, of met het andere paard waarmee we op stap waren. Maar omdat ik het interpreteerde als ‘exploratiedrang’ van een dapper paard, nam ik niet de eindverantwoordelijkheid die ik wel zou moeten pakken.

Het liep goed af, want zodra we omdraaiden was Joy al weer rustiger en was onze connectie weer hersteld. Gelukkig maar.

Maar kan je je voorstellen hoe ‘t is om een onjuist label opgeplakt te krijgen? Als je bijvoorbeeld continu gespannen bent omdat je last hebt van een bepaalde collega en mensen je als ‘stil’ labelen? Maar je bent helemaal niet stil, je hebt genoeg te vertellen! Alleen liever niet bij die vervelende collega.
———————————————
Het opplakken van labels op mensen en dieren is helemaal niet gek. Het is een menselijke eigenschap. We willen dingen kunnen begrijpen en categoriseren, en dat gaat nu eenmaal beter met een label. Maar in onze omgang met dieren moeten we proberen onze blik open te houden. Zo min mogelijk labels plakken. Zeker geen stomme labels, zoals “dominant” of “daar zit een kop op”, maar evenmin de leukere labels, zoals “dapper”.

–> Hoe meer je een dier labelt, hoe minder je daadwerkelijk het gedrag observeert. En hoe meer je vanuit je eigen bril kijkt, hoe verder weg je van de oplossing komt.

Laat een reactie achter